نوجوانیها


اطلاعات
روز:
دفتر مطبوعاتی والی
هرات اعلام کرده است که در نتیجه‌ی درگیری میان دو
نفر از رهبران گروه طالبان در این ولایت ۴۵ نفر از اعضای این گروه کشته شده‌اند.

جیلانی فرهاد، سخن‌گوی والی هرات امروز
جمعه (نهم قوس) به روزنامه نوجوانیها گفت که این درگیری روز گذشته میان افراد
وابسته به ملا هیبت‌الله و ملا محمدرسول، از رهبران طالبان در مربوطات ولسوالی
شیندند این ولایت رخ داده که در نتیجه ۲۸ نفر از دو طرف کشته و ۱۷ نفر دیگر شان
زخمی شده‌اند.

آقای فرهاد گفت  که این درگیری برای چند ساعت ادامه داشت که
بیشترین تلفات نیز به افراد ملا هیبت‌الله وارد شده است.

او گفت که ۱۸ نفر از افراد ملا
هیبت‌الله در این درگیری کشته و هفت تن دیگر‌شان زخمی شده‌اند.

سخن‌گوی والی هرات گفت که نیروهای امنیتی برای سرکوب مخالفان مسلح دولت به ساحه اعزام شده بودند که در نتیجه یک نفر از افسران امنیت ملی هرات به نام جگرن متین نیز در جریان درگیری با مخالفان مسلح دولت کشته شده‌است.

این اولین باری نیست که میان افراد وابسته به ملا هیبت‌الله و ملا محمد رسول درگیری‌ خونین رخ می‌دهد. در سال‌های پسین افراد وابسته به این دو عضو رهبری طالبان در ولایت‌های غربی کشور از جمله هرات، بادغیس و غور چندین کشته و زخمی از دو طرف برجا گذاشته است.

درباره : برای جوانان

همزمان با طرح انتقادها از حضور کم‌رنگ زنان در سطوح رهبری حکومت، رییس جندر وزارت داخله می‌گوید که تنها یک زن در سطح رهبری پولیس حضور دارد.

 

پیشرفت‌ها در پلان عمل افغانستان در پیوند به تطبیق قطعنامه ۱۳۲۵ شورای امنیت سازمان ملل مبنی بر مشارکت، امنیت و عدالت برای زنان، روزچهارشنبه طی نشستی در کابل مورد بررسی قرار گرفت.

در این نشست، زنان قربانیان خشونت‌های گسترده در افغانستان دانسته شده و ریاست‌های جندر شماری از ادارات از کمبود حضور زنان در سطح رهبری حکومت انتقاد کردند.

حکمت شاهی رسولی، رییس جندر وزارت داخله در این نشست گفته که علی‌الرغم تعهدات مبنی بر افزایش مشارکت زنان در بخش امنیتی، هنوز حضور چشم‌گیری زنان در این بخش مشاهده نشده و در سطح رهبری این اداره‌ها نیز افراد انگشت شماری حضور دارند.

 

بیشتر بخوانید:

نگرانی ها از حضور کمرنگ زنان در چوکات پولیس در کشور

نگرانی ها از حضور کمرنگ زنان در چوکات پولیس در کشور

 

https://telegram.me/CHEKADTV

درباره : برای جوانان

Share Button

نکاتی برای داوطلبان آزمون وکالت ۹۷

باید ها و نباید های شب آزمون وکالت

ساعت ۹ صبح جمعه ۹ آذر ۱۳۹۷ بیش از ۷۳۰۰۰ داوطلب ورود به حرفه وکالت، روی صندلی حوزه های برگزاری آزمون وکالت خواهند نشست، رشد فزاینده داوطلبان آزمون وکالت در سال های اخیر حکایت از اشتیاق فارغ التحصیلان پر تعداد رشته حقوق برای ورود به این حرفه دارد.

داوطلبان آزمون، هر اندازه که توانسته اند مطالعه و کسب آمادگی علمی برای شرکت در آزمون کرده اند ولی برای موفقیت در این آزمون فشرده توجه به نکات دیگری نیز هست که هر یک می تواند در تغییر نتیجه آزمون داوطلبان موثر باشد.

♦ نکات شب پیش از آزمون:

۱- محل حوزه آزمون را به دقت شناسایی کنید، برای این کار می توانید از نقشه گوگل استفاده کنید یا اینکه یکبار مسیر را با خودرو طی کنید.

۲- اطلاعات روی برگه ورود به جلسه را به دقت کنترل کنید و اگر متوجه اختلاف یا نقصی شدید، طوری برنامه ریزی کنید که اقلا نیم ساعت زودتر به حوزه آزمون مراجعه کنید.

۳- قسمت مشخص شده روی برگه آزمون را امضا کنید و انگشت بزنید و یک سوزن روی برگه فرو کنید تا بتوانید با استفاده از آن برگه را روی لباس خود نصب کنید.

۴- دو مداد مشکی نرم، یک مداد نوکی (اتود) که داخل آن یک مغز اضافه داشته باشد، یک مداد تراش کوچک مرغوب، یک پاک کن بزرگ از نوع مرغوب، یک خودکار آبی، کارت ملی خودتان، چند برگ دستمال کاغذی و مقداری شکلات تلخ و شیرین را به همراه برگه ورود به آزمون که به دقت تا کرده اید داخل یک جامدادی کوچک زیپ دار قرار بدهید، اگر جامدادی مناسب ندارید، این وسایل را داخل یک کیسه کوچک قرار بدهید.

۵- ساعت زنگ دار رومیزی یا تلفن همراهتان را برای ساعت ۶ صبح تنظیم کنید، علاوه بر آن از یکی دیگر از اعضای خانواده بخواهید که او هم همین کار را بکند و فردا صبح از بیدار شدن شما مطمئن شود.

۶- بهتر است برای رفتن به محل حوزه آزمون از خودرو شخصی استفاده نکنید، مخصوصا اگر خودتان به تنهایی رانندگی می کنید حتما برای پیدا کردن جای پارک با مشکل مواجه خواهید شد.

۷- بهتر است از شب قبل تاکسی رزرو کنید، یا از شخص دیگری بخواهید که شما را به محل آزمون برساند، به این شکل در صورت مواجه شدن با ترافیک و ازدحام خودرو در نزدیکی محل آزمون می توانید از خودرو پیاده شوید و خودتان را به سرعت به حوزه آزمون برسانید.

۸- شام سبک بخورید و هر چه زودتر بخوابید.

♦ نکات صبح روز آزمون:

۱- پیش از اینکه به طور کامل تخت خواب را ترک کنید، صدای ساعت زنگ دار را قطع نکنید.

۲- صبحانه سبک و مقوی دارای مواد قندی بخورید، از خوردن مواد چرب یا شور خودداری کنید و پیش از ترک منزل مقداری قهوه غلیظ بنوشید.

۳- اگر فرصت دارید دوش آب سرد بگیرید.

۴- اگر تاکسی رزرو کرده اید یا با کسی برای رفتن به محل آزمون قرار گذاشته اید دوباره هماهنگ کنید، اگر نه زودتر درخواست تاکسی کنید و بخواهید جلوی منزل منتظر شما بماند.-

۵- یک ساعت مچی مطمئن و دقیق همراهتان بردارید.

۶- وسایلی که از شب قبل جمع آوری کرده بودید را کنترل کنید و یک بطری کوچک آب هم بردارید.

۷- کفش و لباسی بپوشید که خیلی راحت باشید.

۸- از همراه بردن لوازم اضافه مخصوصا تلفن همراه خودداری کنید، اگر تمایل به مطالعه و مرور مطالبی دارید کتاب یا جزوه ای بردارید که بتوانید آن را گوشه ای رها کنید و نگران از دست دادنش نباشید.

۹- اگر دارویی استفاده می کنید که اثر خواب آور دارد با اجازه پزشک استثنائا در این نوبت استفاده نکنید و به هیچ وجه برای کنترل اضطراب در جلسه آزمون از دارو یا دمنوش های آرامبخش استفاده نکنید، مواد آرامبخش عمدتا خواب آور هستند و عملکرد ذهنی شما را پایین می آورند.

۱۰- پیش از ترک منزل مخصوصا از مادرتان بخواهید برای موفقیت شما دعا کند.

♦ نکات پیش از آغاز آزمون:

۱- در زمان انتظار برای ورود به محل آزمون و پیش از آغاز آزمون ابدا با سایر داوطلبان صحبت نکنید و به مطالبی که ممکن است در مورد حجم مطالعه یا تجربیات آنان از آزمون های گذشته بشنوید توجه نکنید.

۲- محل صندلیتان را شناسایی کنید و مطمئن شوید که تصویر و شماره داوطلبی روی دسته صندلی متعلق به شما باشد.

۳- پس از شناسایی صندلی و استقرار، به توالت بروید.

۴- پیش از آغاز آزمون، برگه ورود به جلسه را روی لباستان نصب کنید.

۵- مداد و لوازمی که نیاز دارید را به شکل مطمئن در جای مناسبی بگذارید که در دسترس باشند.

۶- کارت ملی را در جیب پیراهنتان یا جای در دسترس دیگری بگذارید تا هنگام مراجعه مسوول کنترل هویت داوطلبان به او نشان بدهید.

♦ نکات پس از آغاز آزمون:

۱- به ترتیب به سوالات درس هایی که به آن مسلط تر هستید پاسخ بدهید و الزاما از نظم سوالات در دفترچه تبعیت نکنید.

۲- مراقب باشید و مرتب کنترل کنید که پاسخ ها در پاسخنامه جابجا نشوند و اقلا پس از پاسخ به هر چند سوال یک بار شماره سوال را با شماره ردیف مربع های پاسخنامه تطبیق بدهید.

۳- به مطالب اضافه ای که از بلندگوی سالن اعلام می شود توجهی نکنید، هیچ مطلب مهمی که مربوط به شما باشد تا پایان آزمون اعلام نخواهد شد.

۴- وقتتان را با خوردن کیکی که هنگام ورود به شما داده اند یا خوراکی های دیگر تلف نکنید، اگر احساس ضعف کردید از شکلاتی که همراه آورده اید بخورید و در ساعت دوم آزمون هم مقداری از شکلات تلخ بخورید.

۵- به زمانبدی دقت کنید، در عین حال دچار عجله نشوید، با توجه به افزایش زمان آزمون در این دوره شما به طور متوسط برای هر درس ۲۲ و نیم دقیقه زمان دارید، بهتر است اگر برای یک درس به زمان بیشتری نیاز دارید، پس از پاسخ دادن به همه سوالات به آن درس برگردید، فراموش نکنید که حتما با درس هایی که تسلط بیشتر دارید شروع کنید.

۶- استرس دشمن بزرگ داوطلبان آزمون وکالت است، کاملا آرام باشید، مرتب به ساعت نگاه نکنید، اگر هیجان زده یا مضطرب شدید چند لحظه چشمانتان را ببنید و کمی آب بخورید.

۷- سوالات را با دقت بخوانید، سوال را خیلی پیچیده تحلیل نکنید، درست است که امکان دارد سوالات دارای پیچیدگی هایی باشند ولی سراغ فرض های بعید نروید، اگر بین گزینه ها دچار تردید شدید، اولین پاسخی که به نظرتان صحیح رسیده بود را انتخاب کنید.

۸- ترس از اثر ویرانگر نمره منفی نباید موجب شود که به تعداد کمی از سوالات پاسخ بدهید، شما برای قبول شدن در آزمون وکالت نیاز به کسب نمره خوب دارید و برای این باید به تعداد کافی از سوالات پاسخ بدهید، بنا بر این اگر ۷۰ درصد اطمینان داشتید به سوال پاسخ بدهید.

انشالله سال آینده در ردای وکالت مشغول خدمت خلق باشید

نویسنده: سیاوش هوشیار

 

   

 

 

 

درباره : برای جوانان

سهراب سروش


یک

بیست و دو سال پیش ـ در سال ۱۳۷۵‌ـ یک جنرال خوش‌فکر ارتش در کابل، تنها کاری که توانست انجام بدهد، این بود؛ از کابل خارج شد. آن زمان کابل به دیگ جوشانی می‌ماند بر فرق عَلَمه‌ی آتشِ جنگ و جنرال نمی‌توانست زبانه‌های سر‌کش شعله‌ها را کم کند، کمتر کند. او فقط توانست زنش و چهار دختر خوردسالش را سوار موتر کند و رادیویی موتر لحظه‌به‌لحظه گزارش می‌داد: کابل، پایتخت در کنترل طالبان است. داکتر نجیب‌الله، رییس‌جمهور افغانستان اسیر شده است. مردم خانه‌های‌شان را ترک کرده‌اند.‌‌

جنرال خانه‌اش را ترک کرده بود. موتر، جنرال و خانواده‌اش را به روستای دوردست «آغُوجان» در ولسوالی گیلان ولایت غزنی رساند؛ جایی که او زاده شده بود، میان اقوام و قبیله‌اش. در آغوجان اما، اتفاق بدتری برای جنرال افتاد؛ به تاریخ سوم جوزای سال ۱۳۷۶، همسرش برای پنجمین بار دختر به دنیا آورد، آن هم در شبی که زنِ پسرِ کاکایش پسر به دنیا آورده بود. پنجمین دختر در روستا و جامعه‌یی که ‌جنسیت را به میخ خیمه کوبیده و به ناف طایفه بسته بودند و مردسالاری تا مرز پدرسالاری پروبال داشت، اتفاق خوبی نبود، اتفاق ناگواری بود که مقصر درجه‌یک آن، زن جنرال بود. او گویا کار بدی مرتکب شده بود و باید جواب پس می‌داد.

زنان قبیله با چشمان متعجب در اطرافش جمع شده بودند و هریک چیزی می‌گفتند. یکی گفت: شوهرت باید زن دوم بگیرد. او هیچ اعتراضی نکرد. دیگری از سر دل‌سوزی گفت: عروس من چهار تا پسر زاییده. یکی همین دیشب. چطور است پسر او را تو بگیری و دخترت را بدهی به ما؟ پیشنهاد خوبی بود، هیچ مخالفی نداشت، حتا مادر آن پسر مخالفت نکرد. اما همسر جنرال گفت: نه، شوهر من اگر دلش است، زن دوم و سوم بگیرد. من دخترم را به پسر تبدیل نمی‌کنم.

آن سوتر، بزرگان قوم و مردان قبیله جمع شده بودند تا در همان لحظه‌ی اول برای جنرال زن دوم انتخاب کنند. کاری که معمول، شرعی و مرسوم بود اما جنرال خلاف انتظار چیزی به مردان قبیله گفت که نه مرسوم بود و نه عادی. او گفت: من زن دوم نمی‌گیرم و ادامه داد: دختر من از هر بچه‌ی قوم پیش خواهد شد. چند روز بعد جنرال نام این دخترش را بر خلاف اسم دختران دیگرش‌ ـ فرشته، ولوله، دیوه ـ ‌‌چیزی انتخاب می‌کند که نشانه‌ی تأنیث نداشته باشد؛ «نرگس».

اما زن‌ستیزی در آغوجان این‌قدرها هم ساده نبود که مثل فلم‌های هندی با گفتن دو دیالوگ از سوی پدر و مادر نرگس ختم به خیر شود. مردسالاری در آن‌جا مانند بازوی عضلانی مردانه‌یی بود که از آستین تاریخ بیرون آمده بود و همچون جاذبه بر همه‌چیز تاثیر می‌گذاشت. همچون هوا گسترده و فراگیر بود. همیشه و در همه‌جا نفوذ داشت؛ در نگاه زنان، در کلام مردان، در ادراک جنرال، در احساس همسر جنرال. پیوسته دلهره می‌آفرید، وسوسه خلق می‌کرد و فشار می‌آورد تا انتخاب زن دوم یا تبدیلی دختر به پسر تبدیل به واقعیت شود. مقاومت آن‌ها در برابر آن‌همه فشار مثل سندان کوبیدن بر آهن سرد بود. ماها گذشته بود اما قصه ادامه داشت، وسعت پیدا کرده بود، از آغوجان تا کابل. ابر سیاه مردسالاری و زن‌ستیزی در هیأت طالبان و حزب اسلامی از کابل تا آغوجان را ‌زیر سایه‌ی خود در آورده بود و جنرال ناگزیر شد، پس از یک سال زندگی در زادگاهش، دوباره با خانواده‌اش فرار کند؛ این بار به کویته‌ی پاکستان.

جنرال در کویته، جنرال نبود، یک کارگر ساده بود که کار می‌کرد و به سختی روزگار می‌گذراند. روزگاری که در آن هیچ چیز خوشایندی و جود نداشت، جز امید به آینده. روزها، هفته‌ها‌ و ماه‌ها به سوی آینده پیش می‌رفت. آفتاب پس از هر غروبی دوباره طلوع می‌کرد. شب‌‌ها به روز می‌رسید و روزها به شب می‌انجامید. سال‌ها گذشت. آمریکا به افغانستان حمله کرد، طالبان تاج و تخت‌شان را باختند. بیشتر‌شان به جنگل‌های بکر آن سوی خط دیورند عقب‌نشینی کردند و برخی به حراست از غار تاریک «تورا بورا» مشغول شدند. آینده از راه رسیده بود. جنرال با خانواده‌اش به کابل بازگشتند. در کابل در محله‌ی «ارزان‌قیمت» ساکن شدند. دخترانش شامل مکتب شدند. جنرال دو‌باره وارد نظام شد. ۱۶سال گذشت.

دو

۱۶ سال پس از تولد یک دختر و یک پسر در روستای آغوجان، آفتاب از شرق روستای «آخوندخیل» در ولسوالی نوبهار ولایت زابل طلوع می‌کند. در آن هنگام یک نفر که جلیقه‌ی سنگین از باروت بر تن دارد، به حیاط خانه می‌آید و آخرین طلوع زندگی‌اش را تماشا می‌کند. او در حالی که آفتاب تماشا می‌کند، رفقایش آتش افروخته‌اند و دود آن به طرف بالا می‌خزد، به طرف آسمان. او می‌بیند که آسمان بالای سر همه یک رنگ است؛ روشن و آبی، جذاب و ملکوتی. چه می‌دانم که او در آن لحظه به چه چیزی می‌اندیشید؛ لابد فکر می‌کرد، تاریخ این سرزمین، مرهون آسمانش است. نمی‌دانم اما خیلی عجیب است که در آن لحظه به آسمان و روشنایی‌ آن تردید نمی‌ورزد و آن بالا برایش محل اوهام نمی‌شود.

لحظات بعد، ساعت شش صبح آن روز ‌(پانزدهم جوزای سال ۱۳۹۲)، یک انفجار شدید، تمام آخوند‌خیل را می‌لرزاند. هشت نفر در جا کشته می‌شوند، یک موتر به هوا می‌رود و یک خانه به زیر زمین. ساعات بعد، خبرگزاری‌ها می‌نویسند: «یک گروه از طراحان حمله‌ی انتحاری که قصد طرح‌ریزی یک حمله‌ی انتحاری در ولایت زابل را داشتند، بر اثر انفجار مواد منفجره‌ی خودشان کشته شده‌اند. ملا سبب‌الله، یکی از سرکردگان سرشناس طالبان و ‌هفت عضو دیگر این گروه از کشته‌شدگان این انفجار هستند. گفتنی است که از حوالی محل رویداد چند واسکت انتحاری و مقدار مواد انفجاری نیز به دست آمده است. تحقیقات بیشتر در این باره جریان دارد.»

هیچ کس نمی‌داند که حاصل «تحقیقات بیشتر» چه از آب در آمد؟ جزییات ماجرا از چه قرار بود؟ غیر از ملا سبب‌الله، آن هفت طالب دیگر کی‌ها بودند؟ در کدام روستا‌ها به دنیا آمده بودند؟ چند‌چند سال عمر داشتند؟ پس از آن دیگر چه اتفاق‌ها افتاد؟

تنها سر نخ که از رویدادهای پس از آن اتفاق در دست است، این است که چند ماه بعدش، یک زن و یک مرد نسبتا کهن‌سال در میدان هوایی کابل از طیاره پایین می‌شوند. طیاره‌ آن‌ دو را از سفر حج به کابل آورده بود. گروه طالبان آن دو را به سفر حج فرستاده بود. چون آن دو به تازگی پسر‌شان را از دست داده بودند. پسرشان نه از دل‌درد مرده بود، نه از شاخ کوه غلتیده بود، نه از پی سرفه‌های ممتد و خونین نفسش بند‌ آمده بود و نه هم دم تیر یا زیر موتر رفته بود. پسر آن‌ها در حالی از بین رفته بود که ملا سبب‌الله در حال انتقال آن به نقطه‌ی هدف بود؛ جایی که او باید دکمه را فشار می‌داد تا حجرات تنش در کسر از ثانیه به دود و بوی سوخته استحاله شود، اما قبل از رسیدن به هدف، دکمه، خودش کار کرده بود و قارچ انفجار رفته بود به هوا. در واقع ‌نو‌‌جوان شانزده ساله‌ی آن‌ها در رویدادی عجیبی از بین رفته بود که در غوغای زودگذر رسانه‌های امروز به آن صفت کوتاه و مغشوش «انتحاری» به کار برده می‌شود. انتحاری، رویدادی جالبی است که علت و عامل آن مثل بوی بد در باد ناپدید می‌شود. مثل مرگ جوان آن‌ دو حاجی که هیچ علتی نداشت. پسر آن دو به قتل رسیده بود اما قاتلی نداشت. به قتل رسانده بود، اما قاتل نبود، غازی بود، فدایی بود. آن دو والدین یک «انتحاری» بودند.
آن‌ها از میدان هوایی، موتر محله‌ی ارزان‌قیمت را سوار می‌شوند و شب مهمانِ خانه‌ی جنرالی می‌شوند که پنج دختر دارد. دختر پنجمی‌اش نرگس نام دارد و نرگس در آن زمان دانش‌آموز اول‌نمره‌ی صنف دوازد‌هم «لیسه‌ی نسوان احمدشاه بابا» است. دختر رعنای شده است برای خودش.

عکاس: ناظم مظهر

سه

نرگس چهار سال پس از آن شبی که خانواده‌اش میزبان دو حاجی بود، یعنی تقریبا یک ماه پیش از زمان نگارش این نوشته، در نهم نوامبر ۲۰۱۸، در تالار اجتماعات دانشگاه کابل، روی صحنه می‌رود. صحنه را یک برنامه‌ی جهانی زیر نام «استیج تیدتاک» آراسته است. تیدتاک یک برنامه‌ی جهانی است که همه‌ساله در کشورهای مختلف جهان برگزار می‌شود. این برنامه نخست، افراد را شناسایی می‌کند و سپس بر می‌گزیند. برگزیدگان طی یک محفل در مورد زندگی و چالش‌های زندگی خصوصی‌شان سخنرانی می‌کنند. سخنرانی‌ها به زبان محلی ثبت می‌شود و بعد با زیر‌نویس انگلیسی در آدرس یوتیوب آن نهاد بارگذاری می‌شود و از آن طریق به دست‌رس همگان قرار می‌گیرد. تیدتاک، امسال برای نخستین بار با شعار‌ Forward Together Shaping Lives در افغانستان برگزار شده بود. ده سخنران از افغانستان در آن سخنرانی کردند که یکی آن‌ها «نرگس تَرَکی» بود.

سخنرانی نرگس هرچند به صورت رسمی تا کنون از سوی تیدتاک به نشر نرسیده اما نسخه‌ی از  آن که در جریان ثبت برنامه، توسط یکی از حاضرین با موبایل ثبت شده است، در فیس‌بوک موجود است. در آن ویدیو او سخنرانی‌اش را به زبان پشتو این‌گونه شروع می‌کند: «من می‌فهم، وقتی شما مرا روی این صحنه می‌بیند، فکر می‌کنید که من کدام آیدیای جدید دارم یا کدام کار تاثیرگذاری انجام داده‌ام. اما نه، من یک دختر عادی هستم، مثل تمام دختران جامعه‌ی افغانی. قصه‌ی این دختر روستازاده‌یی که امروز روی این استیج سخنرانی می‌کند، بسیار طولانی است. آیا می‌دانید، وقتی برای پنجمین بار در یک خانواده‌ی افغان دختر به دنیا می‌آید، معنایش چیست؟ آیا می‌دانید، در جامعه‌ی ما وقتی یک مادر پنج بار دختر به دنیا می‌آورد، چه حقارت‌های بر او تحمیل می‌شود؟ آیا می‌دانید یک پدر برای این که فقط دختر دارد، با چه مشکلاتی اجتماعی رو‌ در رو می‌شود؟»

عکاس: بشیر غفاری

او در ادامه معنا و حقارت‌ها و مشکلات دختر بودن در جامعه‌ی افغانستان را با استناد به زندگی خودش چنان شرح می‌دهد که میان هر جمله‌اش، صدای کف زدن مردم تالار را پر می‌کند. چند لحظه بعد اما خبری از کف زدن نیست؛ همه فقط با دقت گوش می‌دهند. او می‌گوید: در ده سالگی از مادرم شنیدم که قرار بوده در سال اول تولد من، مرا با کاکازاده‌ام که من و او در یک شب به دنیا آمده بودیم، مبادله کنند. در هژده سالگی پدر و مادر آن پسر یک شب مهمان ما بودند. تازه از حج برگشته بودند، طالبان آن‌ها را افتخاری به حج فرستاده بودند. چون همان پسر که قرار بود با من معاوضه شود، در ولایت زابل انتحار کرده بود و غازی شده بود … هیچ صدای کف‌زدنی به گوش نمی‌رسد، همه سرا پا گوش است.

او نگفت که زنان انتحار نمی‌کنند، اما ما می‌دانیم، پس از هر رویدادی انتحاری که هر روزه در افغانستان اتفاق می‌افتد، چیزی جز چند تکه گوشت سوخته و کله‌های پر موی آتش‌گرفته و آشفته از انتحار‌کننده باقی نمی‌ماند. گاهی اگر آثار زنانه‌یی از انتحاری به جا می‌ماند، یک لنگه‌‌کفش زنانه‌یی است که شدت انفجار آن را از پای مرد انتحاری کنده و به دور پرتاپ کرده است؛ انتحاری‌یی که برای رسیدن به هدف از روکش زنانه استفاده کرده است، از برقع. چون هیچ کس حتا گمان هم نمی‌کند که زنی جلیقه‌یی انتحاری بپوشد.

سخنان نرگس ترکی روی صحنه ‌تید‌تاک، برای هر مردی این معنا را داشت که «مردانگی» در برابر «زنانگی» میراث عصر سنگ است و مردسالاری یادگار انسان پیشاتاریخ، در حالی که ما در نیمه‌ی قرن بیست‌ویکم زندگی می‌کنیم. حضور و اعتماد به نفس او در آن‌جا برای هر زنی این پیام را می‌رساند که امروزه اگر مفهوم جنسیت در اجتماع لنگ می‌زند صرفا از آن رو نیست که آن را در تکه تابو پیچانده‌اند، بلکه بیشتر از آن روست که این نیمه‌ی فروگذاشته شده، برابر و مکمل جنسیت، حقیقتا نتوانسته است متفاوت باشد و بدتر از آن در بروز تفاوت‌هایش کمتر سعی ورزیده است، اگر نه، می‌تواند خودش باشد و تاثیر‌گذار باشد.

چهار

یازده روز پس از سخنرانی نرگس در «استیج تید‌تاک»، ‌سایت بی‌بی‌سی جهانی، لیستی را منتشر کرد که در آن اسم و عکس صد زن سفید‌پوست و رنگین‌پوست از سراسر عالم درج شده بودند. آن‌ها صد زن تاثیر‌گذار جهان در سال ۲۰۱۸، به انتخاب بی‌بی‌سی بودند. شماره‌ی‌۹۰ نرگس ترکی است. دختری که به خاطر فعالیت‌هایش در راستای تحقیق برابری جنسیتی در افغانستان، به آن‌جا رسیده است.

منبع عکس:  بی‌بی‌سی

اگر فقط از چشم‌انداز دوربین سیاست به جهان ‌ننگریم، راه یافتن یک دختر ۲۱ ساله از درون جامعه‌ی مثل افغانستان که با استعداد‌ترین بانوان این سرزمین آوازشان را در باد می‌خوانند، در چنین فهرستی دستاورد کمی نیست، اما در عین حال از یاد نبریم که مردسالاری و به عبارت دیگر زن‌ستیزی چنانچه به اندازه‌ی قدمت خود فرتوت است، به اندازه‌ی دنیای جدید غامض و پیچیده نیز هست. یعنی تنها در افغانستان و در وضعیت جنگی نیست که جنسیت به اشکال گوناگون نفی می‌شود، بلکه گاهی در هر جای جهان، زن نادیده گرفته می‌شود و یا بد نشان داده می‌شود. به یاد داشته باشیم که گارگردان سینمای هالیود به همان پیمانه وابسته‌ی نمایش عضلات مردانه است که امام نماز‌جمعه‌ی مسجدی در هرات محتاج حنجره‌ی غُر. آرنولد شوارتزنگر و ملا محمد عمر به یک مناسبت‌ با هم اخوی اند: نفی جنسیت، غلبه بر زن و استمرار سلطه در بستر مردسالاری.

حرف بر سر درستی و نادرستی فهرست بی‌بی‌سی است؛ نمی‌خواهم اهمیت و کارکرد رسانه‌ها را در زندگی اجتماعی آدم‌ها دست‌کم بگیرم، اما گاهی کارکرد رسانه‌ها با داغ‌ترین گزینش‌ها و گسترده‌ترین پوشش‌ها، فقط سطحی‌سازی افکار عمومی به خاطر تثبیت مناسبات قدرت و کسب در‌آمد بیشتر است، اما پذیرش این واقعیت هیچ چیزی از توانایی نرگس تَرَکی کم نمی‌کند.

پنج

یک هفته پس از انتشار فهرست بی‌بی‌سی، من بانو نرگس، یکی از صد زن تاثیر‌گذار بی‌بی‌سی در سال ۲۰۱۸ را در دفتر کارش، «موسسه‌ی عمل اجتماعی برای التیام فقر» در کابل دیدم. او بیست‌و‌یک‌ سال سن دارد، به سه زبان پشتو، فارسی و انگلیسی مسلط است، دانش‌آموخته‌ی دانشکده‌ی اداره و پالیسی عامه در دانشگاه کابل است و اکنون به حیث مشاور حقوقی در موسسه‌ی عمل اجتماعی برای التیام فقر کار می‌کند. آن روز خانم ترکی در عین حالی‌که از یک پیاله شیشه‌یی چای تیره می‌نوشید، به سوال‌های من نیز پاسخ می‌گفت. در مورد خوبی‌های پدرش بیشتر از هر چیز دیگر حرف زد. آخرین حرف که در مورد پدرش گفت، چشمانش را تر کرد. گفت: «شش ماه پیش پدرم در اثر بیماری سرطان درگذشت. پس از آن ما مجبور شدیم، خانه‌ی‌مان در ‌ارزان‌قیمت را ترک کنیم و بیاییم، جایی در غرب کابل، در یک خانه‌ی کرایی زندگی کنیم. چون زندگی پنج زن تنها بدون مرد در آن‌جا خطر داشت.»

نرگس با پدرش

نرگس با پدرش
عکاس: ناظم مظهر

در ادامه در مورد کتاب‌های که خوانده بود، حرف زدیم؛ کتاب‌های چون «اتاقی از آن خود»، «نامه‌ی به کودکی که هرگز زاده نشد»، «جنس ضعیف» و … اما در آخر  فهمیدم که او بیشتر از «ویرجینیا ولف» و «اوریانا فالاچی»، شیفته‌ی «مادر تریزا» است، چون به من گفت، می‌خواهم در آینده‌ی نزدیک یک یتیم‌خانه تاسیس کنم. ما دو ساعت حرف زدیم. آخرین حرفی که به من زد این بود: «نمی‌خواهم در مورد بچه‌ قوم ما یا او انتحاری با جزییات صحبت شود، چون در قریه‌ی ما طالبان حاکم است و به کاکاهایم باز مشکل ایجاد می‌شود.»

درباره : برای جوانان

آقای غنی گفته که حکومت افغانستان تلاش می‌کند تا پیکارجویان طالب شامل یک جامعه دموکراتیک و مردم سالار شوند.

اشرف غنی رییس جمهور کشور، در سخنان خود از تشکیل یک هیئت ۱۲ نفری برای مذاکره با این گروه  خبر داده، ولی تأکید کرده که هر گونه تطبیق توافقات صلح، به حداقل پنج سال زمان نیاز خواهد داشت.

بورد مشورتی صلح که رییس جمهور غنی از آن در جلسه ژنو یاد کرد، ۹ کمیته دارد که به گفته وی از هر بخش جامعه افغانستان نمایندگی کرده می‌تواند.

رییس جمهور غنی طرح صلح با پیکار جویان طالب را ارایه کرد

رییس جمهور غنی طرح صلح با پیکار جویان طالب را ارایه کرد

درباره : برای جوانان

Share Button

مدارک و فرایند دریافت یا تعویض گذرنامه

قانون گذرنامه را از اینجا بخوانید

۱- اقدامات مقدماتی:
۱-۱) تهیه فرم و شناسه گذرنامه از دفاتر خدمات الکترونیک انتظامی (پلیس+۱۰) (هزینه اخذ شناسه ۱.۰۰۰ تومان می‌باشد)

۲-۱) پرداخت مبالغ زیر از طریق دستگاه کارتخوان (POS) مستقر در دفاتر

توجه: واریز از طریق اینترنت، عابربانک و فیش واریزی بانک به هیچ عنوان قابل قبول نیست.

توجه: حضور شخص متقاضی (صاحب گذرنامه) در همه گروه‌های سنی الزامی است.

 

ردیف مبلغ
۱ ۳۷.۵۰۰ ریال
(سه هزار و هفتصد و پنجاه تومان)
۲ ۱.۰۰۰.۰۰۰ ریال
(صد هزار تومان)


۲- موارد مشترک میان بانوان و آقایان:گذرنامه
توجه:
حضور شخص متقاضی الزامی است.

۱-۲) اصل و کپی شناسنامه و کارت ملی و یا تأئیدیه ثبت احوال برای کلیه متقاضیان.

۲-۲) ارائه اصل آخرین گذرنامه (در صورت معتبر بودن)

۳-۲) یک (۱) قطعه عکس ۶×۴ جدید و رنگی با زمینه سفید و تمام رخ به طوری که:

الف: ۶ ماه از تاریخ انداختن آن نگذشته باشد.

ب:آقایان بدون کلاه و عینک کراوات و زیور آلات و آرایش مو و محاسن به طوری که پیشانی و گوش‌ها مشخص باشند. همچنین رنگ لباس و زمینه یکسان نباشد.

ج:خانم‌ها با حجاب کامل بدون آرایش و زیورآلات، با استفاده از روسری و یا مقنعه ساده و تیره به طوری که گردی صورت مشخص باشد. (برای دختران بالای ۶ سال با حجاب کامل)

۴-۲) اجازه محضری برای افراد زیر ۱۸ سال از سوی پدر و یا قیم قانونی.

۵-۲) افراد بالای ۱۵ سال ضمن حضور در دفتر می‌بایست شناسنامه عکسدار ارائه نمایند.

۶-۲) افراد زیر ۱۵ سال ضمن حضور در دفتر می‌بایست گواهی اشتغال به تحصیل، دفترچه بیمه و یا گذرنامه عکسدار ارائه نمایند.

توجه: برای افراد زیر ۶ سال، کودک می‌بایست در دفتر حاضر شده و ولی کودک یک قطعه عکس از کودک خود را ارایه نماید.

۷-۲) بازنشستگان نظامی که ۵ سال تمام از بازنشستگی آنها نگذشته است ارائه نامه از حفا یگان مربوطه الزامی است.

۸-۲) بازنشستگان نظامی که ۵ سال از بازنشستگی آنها می‌گذرد می‌بایست اصل و کپی کارت کانون بازنشستگان را ارایه دهند (نیازی به ارایه گواهی از سازمان متبوع نمی‌باشد).

۹-۲) نظامیان شاغل می‌بایست نامه موافقت حفا یگان مربوطه را ابتدا به دبیرخانه اداره گذرنامه ارایه و پس از ثبت به دفاتر خدمات الکترونیک انتظامی ارایه نمایند.

 

۳- موارد مخصوص بانوان:
۱-۳) اجازه محضری برای بانوان متأهل از سوی همسر.

توجه ۱: بانوان مقیم خارج احتیاج به اجازه محضری همسر ندارند، همچنین اقامت با گذرنامه ایرانی قابل قبول است.

توجه ۲: بانوانی که همسر آنها فوت نموده، می‌بایست اصل گواهی فوت همسر و یا اصل شناسنامه باطل شده همسر و بانوان مطلقه می‌بایست اصل طلاق‌نامه را ارائه نمایند. 

 

۴- موارد مخصوص آقایان:
۱-۴) ارائه اصل و کپی کارت پایان خدمت یا معافیت صرفاً هوشمند(کارت‌های قدیمی اعتبار ندارند) و یا موافقت‌نامه سازمان وظیفه عمومی برای مشمولین.

توجه ۱: کسانی که اقدام به تعویض کارت پایان خدمت یا معافیت قدیمی به هوشمند نموده‌اند، بعد از گذشت ۲۴ ساعت از درخواست تعویض، می‌توانند با ارایه برگه ثبت درخواست تعویض کارت به افسران گذرنامه مستقر در دفاتر خدمات الکترونیک انتظامی، درخواست صدور یا تعویض گذرنامه دهند.

توجه ۲: آقایان بالای ۵۰ سال احتیاج به ارایه کارت پایان خدمت ندارند.

۲-۴) آقایان دانشجو و یا دانش آموز برای خروج از کشور می‌بایست نامه از محل تحصیل خود دریافت و به سازمان وظیفه عمومی تحویل نمایند.

 

۵- چند نکته مهم:
۱-۵) برای متولدین خارج از کشور ارایه مدرک نحوه ورود الزامی است.

۲-۵) برای ابطال گذرنامه‌هایی که بالای یک سال اعتبار دارند ارائه نامه از ادارات گذرنامه الزامی است.

 

۶- نحوه اقدام درخصوص افرادی که گذرنامه معتبر آنها مخدوش بوده و یا آن را مفقود نموده‌اند:
شهروندان تهران جهت اعلام فقدان و تعویض گذرنامه مخدوش – بررسی ممنوعیت فقط می‌بایست به اداره گذرنامه تهران بزرگ واقع در خیابان مطهری، خیابان کوه نور مراجعه نمایند.

توجه: افرادی که اعتبار گذرنامه آنها به اتمام رسیده و مفقود یا مخدوش گردیده است نیازی به اعلام فقدان نداشته و می‌توانند مستقیماً به دفاتر مراجعه نمایند.

نرخ این خدمت در دفاتر خدمات الکترونیک انتظامی با احتساب هزینه پستی مبلغ ۳۶۹.۸۰۰ ریال (سی و شش هزار و ششصد و هشتاد تومان) می‌باشد که از طریق دستگاه‌های کارت خوان موجود در دفاتر دریافت می‌شود.

 

 

درباره : برای جوانان

جلیل رونق


با رسانه‌یی شدن خبر بازداشت عبدالغنی علی‌پور، فرمانده خیزش مردمی در مناطق مرکزی افغانستان، هزاران هوادار او به جاده‌های غرب کابل ریختند و تظاهرات کردند.

این تظاهرات دو روزه که حوالی ساعت ۱۱ پیش از چاشت روز یک‌شنبه (۴ قوس) در غرب کابل آغاز شد، با سرعت به ‌‌ولایت‌های هرات، بلخ، بامیان، سمنگان، دایکندی، میدان‌وردک و غزنی نیز گسترش یافت. با گذشت هر لحظه به جمعیت معترضان افزوده شد و در مقابل پولیس برای محار و متفرق کردن معترضان دست به تیراندازی زد. در این میان به گفته‌ی معترضان چندین نفر کشته و ده‌ها معترض دیگر زخمی شده‌اند. زمانی که تظاهرات به خشونت کشیده شد، معترضان پاسگاه‌های پولیس را به آتش کشیدند و به گفته‌ی وزارت داخله چندین مامور پولیس نیز زخمی شده‌اند.

شام روز دوشنبه، منابعی به روزنامه نوجوانیها گفتند که فرمانده علی‌پور با ضمانت آزاده شده است. با آزادشدن علی‌پور، هوادارنش دست از تظاهرات کشیدند و به خاطر رهایی او تا نیمه‌های شب تیراندازی هوایی کردند.

پس از این وزارت داخله‌ی کشور با «خشونت‌آمیز» خواندن این تظاهرات، هرگونه تظاهرات را تا اطلاع بعدی این وزارت ممنوع اعلام کرد.

تلفات و خسارات

وزارت داخله و پولیس کابل می‌گویند که آمار مشخصی از شمار کشته‌ها و زخمیان معترضان ندارند، اما معترضان می‌گویند که در جریان تظاهرات دور روزه‌ی‌شان در اثر تیراندازی پولیس به سمت معترضان، دست‌کم پنج تن کشته و بیشتر از ۵۰ نفر دیگر زخمی شده‌اند. همچنان این معترضان می‌گویند که نیروهای امنیتی حدود صد معترض دیگر را به شمول ۲۳ فرد زیر ۱۸ سال، بازداشت کرده‌اند. اما وزارت داخله‌ی کشور می‌گوید که در این مدت پولیس صرف ۵۴ نفر را در پیوند به راه‌اندازی تظاهرات کابل بازداشت کرده است.

در همین حال، معترضان در ولایت بامیان می‌گویند که در نتیجه‌ی شلیک پولیس بر معترضان در این ولایت دو نفر کشته و ۱۵ نفر دیگر زخمی شده‌اند. در ولایت دایکندی نیز بر اساس گفته‌های معترضان، یک نفر از سوی پولیس زخمی شده‌ است.

ویس‌احمد برمک، وزیر داخله‌ی کشور روز سه‌شنبه (۶ قوس) در نشست استجوابیه‌ی مجلس سنا گفت که در دو روز گذشته در جریان تظاهرات در کابل، ۴۸ مأمور پولیس زخمی شده‌اند و ۹ پاسگاه پولیس و سه مرکز جلب و جذب ارتش نیز تخریب شده است. به گفته‌ی او، چهار تن از این زخمیان، توسط گلوله زخمی شده‌‌اند. هم‌چنان روز دوشنبه (۵ قوس) جنرال اختر ابراهیمی، معین ارشد امنیتی وزارت داخله‌ی کشور گفته بود که ۱۹ عراده واسطه‌ی پولیس نیز خساره‌مند شده است.

محمدمعصوم استانکزی، رییس عمومی امنیت ملی نیز در نشست استجوابیه‌ی مجلس سنا گفت که این ریاست برای ۱۰ نفر به دلیل تحریک مردم به راه‌اندازی تظاهرات، پرونده تشکیل داده تا مورد بررسی دادستانی قرار گیرند: «‌به سووال‌های دادستانی پاسخ دهند، اگر مجرم بودند، مجازات را بپذیرند و اگر مجرم نبودند برائت می‌گیرند.»

وزیر داخله‌ی کشور در مجلس سنا گفت، افرادی که در دو روز گذشته در شهر کابل «آشوب برپا کرده و دست به تخریب پاسگاه‌های پولیس و تأسیسات عامه زده‌اند»، بازداشت و مورد بازپرس قرار خواهند گرفت: «قانون باید بر همگان یک‌سان تطبیق شود. جنایت‌کار جنایت‌کار است، مجرم مجرم است، یک تعداد حلقات خاص‌ هستند که همیشه منتظر یک فرصت‌ اند تا یک حادثه خلق شود و از آن برای رسیدن به اهداف شوم‌شان استفاد کنند.»

ذوالفقار امید یکی از معترضان می‌گوید که نیروهای امنیتی خلاف قانون و به طور عمد به سمت معترضان تیراندازی کرده و سبب کشته و زخمی شدن معترضان شده‌اند: «ویدیو و سندی که ما داریم، نشان می‌دهد نیروهای پولیس به گونه‌ی مستقیم بر معترضان در پل‌سوخته و پل‌خشک فیر می‌کند و ویدیویی داریم که این نیروها در محل گفته‌اند که ما از مقامات بالا اجازه‌ی فیر داریم. همچنان من خودم با چشمان خود در پل‌سوخته دیدم که پولیس از بالای یک تانک بر معترضان شلیک می‌کرد. تلاش ما هم‌اکنون برای شناسایی و به محاکمه‌کشاندن این نیروها جریان دارد.»

معین ارشد امنیتی وزارت داخله‌ی کشور در نشست خبری‌اش در پایان روز دوم تظاهرات گفته بود که «پولیس از شلیک هوایی در برابر معترضان کار نگرفته است».

اتهامات علی‌پور چیست؟

ریاست عمومی امنیت ملی افغانستان روز دوشنبه (۵ قوس) با نشر اعلامیه‌یی، گفته بود که عبدالغنی علی‌پور متهم به کارهای غیرقانونی است. در این اعلامیه آمده است که علی‌پور در اوایل سال ۱۳۹۵ یک گروه مسلح غیرمسوول ۱۵۰ نفره را تشکیل داده که این افراد مجهز با سلاح‌های سبک و سنگین بوده‌ و به فعالیت‌های غیرقانونی «مانند باج‌گیری از زمین‌داران، تجار و شرکت‌های خصوصی، اخاذی‌های غیرقانونی از اهالی بهسود به بهانه‌های مختلف، مسلح‌سازی و حمایت افراد و گروه‌های جرمی برای انجام فعالیت‌های غیرقانونی و آزار و اذیت مردم» مشغول بوده‌اند.

امنیت ملی افغانستان همچنان گفته که چندی قبل، آقای علی‌پور پنج نفر از نیروهای پولیس را با تجهیزات و موتر‌شان در مربوطات ولسوالی حصه‌ی اول بهسود به گروگان گرفته بود.

وزیر داخله نیز علی‌پور را متهم به اخاذی، توقف موترهای مسافران و شرکت‌های قراردادی کرده و گفته که در این مورد وزارت داخله شکایتی از وزارت فواید عامه نیز دریافت کرده است.

با این حال، معترضان می‌گویند که علی‌پور همواره در برابر گروه‌های تروریستی در کنار نیروهای امنیتی در مناطق مرکزی کشور مبارزه کرده است. علی‌اکبر رها، یکی از معترضان می‌گوید: «علی‌پور در خلال و ناتوانایی نیروهای امنیتی در بخشی از کشور که تا هنوز یک واحد منظمی از نیروهای امنیتی در آن نیست، دست به انجام مسوولیتی زده است که در نبود او فقط آشکار می‌شود. راه‌گیری در دره‌ی میدان، پس از خبر بازداشت علی‌پور نمونه‌ی آن می‌باشد که دولت نتوانست حتا برای یک روز اقدامی بکند.»

در تعهدنامه‌یی که آقای علی‌پور به حکومت سپرده، آمده است که او با احترام به تمامی قوانین و اصول دولتی و دفاع از «منافع علیای کشور» متعهد می‌باشد. در تعهد‌نامه هم‌چنان آمده است که بر اساس قانون، هرگاه ادعایی از سوی مردم بر او وارد شود، او حاضر است تا به مراجع عدلی و قضایی پاسخ دهد: «تمام سلاح، مهمات و تجهیزات نظامی که نزدم موجود است حاضرم تا آن مهمات را در چوکات دولت راجستر کنم و یا به دولت رسما تحویل دهم.»

همچنان آقای علی‌پور گفته است که حاضر است با ضمانت بزرگان تا تکمیل‌شدن تمام مراحل قانونی تحقیقات و روشن‌شدن اتهامات وارده بر خودش در کابل باقی بماند و تا زمان برطرف شدن اتهامات وارده، در اجتماعات و گردهمایی‌ها اشتراک نخواهد کرد: «هرگاه مقامات دولتی و امنیتی لازم ببینند، من حاضرم به حیث یک سرباز در چوکات دولتی مقابل دشمنان وطن و عزت افغانستان از حاکمت ملی دفاع نمایم.»

آزادی علی‌پور

دفتر دوم معاونت ریاست‌جمهوری کشور شام روز دوشنبه (۵ قوس) با پخش اعلامیه‌یی گفته بود که عبدالغنی علی‌پور از بند امنیت ملی آزاد و به دفتر سرور دانش، معاون دوم ریاست‌جمهوری کشور تحویل داده شده است. به دنبال آزادی او، معترضان در ولایت‌های کابل و سایر ولایت‌ها اعتراضات‌شان را پایان دادند و به استقبال آزادی او، شماری از هوادارنش در کابل دست به شلیک‌های شادیانه زدند.

وزیر داخله در واکنش به این شلیک‌ها در مجلس سنای کشور گفت، وقتی که حکومت به خواست مردم پاسخ مثبت می‌دهد، مردم نباید از «تمکین» حکومت سوء ‌استفاده کند: «کسانی که در تظاهرات کابل آشوب برپا کرده‌اند، باید پاسخ دهند.»

آقای دانش پیش از این نیز با دعوت معترضان به آرامش و خون‌سردی اعلام کرده بود که او و جمعی از بزرگان و نمایندگان مردم با مسوولان مربوطه در باره‌ی «رهایی فرمانده علی‌پور» در حال مذاکره و گفت‌وگو اند و کوشش بر این است که هرچه زودتر این گفت‌وگوها به نتیجه‌ی مطلوبی برسد.

در همین حال، شماری از معترضان در روز دوم اعتراض‌شان با تجمع در پیش خانه‌ی آقای دانش، او را عامل این بازداشت علی‌پور توسط نیروهای امنیت ملی می‌دانستند. ذوالفقار امید می‌گفت: «مسأله‌ی دست‌گیری آقای علی‌پور کاملا یک اقدام سیاسی بود، نه یک اقدام جنایی و قضایی. آقای دانش از علی‌پور دعوت کرده‌بود که در کابل بیاید و با حکومت تفاهم کند و او وقتی که به کابل می‌رسد، دست‌گیر می‌شود، مورد بی‌حرمتی قرار می‌گیرد که بی‌حرمتی به علی‌پور، بی‌حرمتی به همه‌ی مردم ما است.» اما آقای برمک می‌گوید که حکومت حق دارد یک فرد مظنون را برای ۷۲ ساعت بازداشت و از او تحقیق کند.

نیروهای دولتی حدود سه ماه پیش در منطقه‌ی سیدآباد ولسوالی لعل‌وسرجنگل ولایت غور نیز طی عملیاتی، اقدام به بازداشت آقای علی‌پور کردند که این عملیات با متواری‌شدن علی‌پور و کشته‌شدن دست‌کم هفت غیرنظامی و چهار پولیس به گونه‌ی نافرجام پایان یافت.

درباره : برای جوانان

محمد اشرف غنی، رییس جمهوری کشور در دیدار با فیلیپو گراندی، کمیشنر عالی سازمان ملل در امور پناهندگان، در حاشیه نشست ژنو، گفته که حکومت افغانستان برای برگشت مهاجرانش متعهد است.

 

آقای غنی در دیدار با این کمیشنر سازمان ملل گفته که افغانستان از شرکای بین‌المللی خود برای مساعد کردن زمینه برگشت مهاجران افغان، خواهان همکاری می‌باشد.

فلیپو گراندی نیز از رییس جمهور غنی بابت توجه به حل مشکلات مهاجران افغان تشکر کرده است.

او با تاکید گفته که سازمان ملل همکارهای خود را با افغانستان ادامه خواهد داد و برای رعایت حقوق مهاجران این کشور متعهد است.

 

بیشتر بخوانید:

اشرف غنی: برای برگشت مهاجرین کشور خود متعهد هستیم

اشرف غنی: برای برگشت مهاجرین کشور خود متعهد هستیم

 

https://telegram.me/CHEKADTV

درباره : برای جوانان

واشنگتن پست ـ نادر نادری


در این اواخر اشرف غنی، رییس‌جمهور افغانستان با بازیگران مدنی و سیاسی این کشور ملاقات کرده است تا درباره‌ی تشکیل تیمی برای مذاکره‌ی صلح با شورشیان طالب که این کشور را به خشونت کشانده‌‌اند، بحث و رایزنی کند. زلمی خلیل‌زاد نماینده‌ی ویژه‌ی ایالات متحده برای افغانستان در کنفرانس خبری ۱۸ نوامبر گفت که او درباره‌ی چشم‌انداز صلح «به صورت محتاطانه خو‌ش‌بین» است. او حتا از همه‌ی طرف‌ها خواست که در راستای رسیدن به یک توافق تا انتخابات ریاست‌جمهوری، که قرار است در بهار سال آینده برگزار شود، کار کنند.

به عنوان کسی که پیش از پیوستن به دولت افغانستان در سال ۲۰۱۶، سال‌های زیادی را برای حقوق بشر کار کرده‌ام، تصور این که اصلا چگونه می‌توان با گروهی مصالحه کرد که از دیرباز اصول اولیه‌ی حقوق بشر را نقض کرده است، برایم دشوار بود. اما در اوایل سال جاری، ضرورت پایان‌دادن به این درگیری را با دل و جان درک کردم.

در ۳۰ آپریل، دو بمب‌گذاری انتحاری هماهنگ در کابل دست‌کم ۲۹ کشته برجا گذاشت، از جمله ۹ خبرنگار که برای پوشش انفجار اولی رفته بودند. من اکثر این خبرنگاران را می‌شناختم. ساعتی پس از حمله از صحنه‌ی انفجار بازدید کردم. بوی گوشت سوخته و خون انسان، تخریب و عمق خشونت و سبعیت این حمله، مرا تکان داد. دولت اسلامی مسوولیت آن حمله را به عهده گرفت، اما کشتار بسیار شبیه به کشتارهای جمعی از سوی طالبان بود که این گروه از زمان سقوط حکومتش در سال ۲۰۰۱ به دنبال حمله ائتلاف به رهبری ایالات متحده، مرتکب شده است. شوک ناشی از تجربه‌ی بهار گذشته‌ام، با گزارش‌های استخباراتی دولتی که تاثیر واقعی خشونت طالبان بر مردم ما را توصیف می‌کنند و من آن‌ها را دیده‌ام، بدتر و شدیدتر شده است.

همانند بسیاری از افغان‌ها، من حالا قبول دارم که این جنگ بیش از حد طولانی و به درازا کشانده شده است. رنج مردم ما باید پایان یابد. ما باید صلح کنیم.

اما حتا با رشد حس ضرورت شدید به صلح، طرفین درگیر هنوز از هم و از اهداف‌شان دور هستند. اظهارات دو هفته پیش طالبان در کنفرانس صلح در مسکو، از اظهارات چند سال پیش آن‌ها تغییری نکرده بود. به نظر می‌رسد که طالبان آماده‌ی اذعان این مسأله نیستند که جامعه‌ی افغانستان پس از سقوط حکومت این گروه، به صورت اساسی خصوصا در مورد دموکراسی و حقوق زنان تغییر کرده و متحول شده است. در مورد روس‌ها، گمانه‌زنی‌های زیادی در مورد دلایل دخالت آن‌ها در مذاکرات وجود دارد، اما به نظر می‌رسد سکویی که آن‌ها برای طالبان فراهم کردند، در جهت و به هدف تقویت موقعیت این گروه در گفت‌وگوهای آینده بوده است.

اشتیاق افغان‌ها برای صلح نباید ما را وادار به توافقی کند که شایسته‌ی افغانستان امروز، کشور تغییریافته‌ی ما نیست. همچنین گفت‌وگوهای صلح نباید براساس ضرب‌الاجل‌های نسنجیده باشد که از سوی دولت در ایالات متحده در نظر گرفته شده که مشتاق است از غم این درگیری خلاص شود. تاریخ آموزنده است: در اوایل دهه‌ی ۱۹۷۰، دولت نیکسون که مشتاق پایان‌دادن به جنگ ویتنام بود، استراتژی «وقفه/ فاصله معقول» را دنبال کرد که یک یا دو سال وقفه را میان خروج نظامی ایالات متحده و فروپاشی دولت ویتنام جنوبی تضمین کند. عجله برای توافق با طالبان به جای انجام‌دادن کار دشوار برقراری صلح، می‌تواند فاجعه‌آمیز باشد.

هفده سال پیش، پس از سقوط ناگهانی طالبان، در نوامبر سال ۲۰۰۱ گفت‌گوهایی در بُنِ آلمان برای ایجاد دولت جدید در افغانستان برگزار شد. من در گفت‌وگوها شرکت کردم و شاهد روند شتاب‌زده‌یی بودم که در آن فوریت دست‌یابی به یک هدف کوتاه‌مدت، تلاش‌های شرکت‌کنندگان را برای طراحی یک نتیجه‌ی پایدار تضعیف کرد. اکنون هم ما در معرض خطر تکرار روند مشابهی هستیم، اما این‌بار طالبان نیز در آن دخیل هستند. روی‌کرد عجولانه، موضع دولت افغانستان و ایالات متحده را تضعیف و طالبان را به مقاومت در برابر مذاکرات معنادار ترغیب می‌کند.

هدف افغان‌ها و واشنگتن باید روندی باشد که از افغانستان امروزی محافظت کند، نه این که ما را دوباره به تاریکی که ۱۸ سال پیش در آن به سر می‌بردیم، برگرداند. این شامل برگزاری به موقع انتخابات ریاست‌جمهوری در اوایل بهار و دادن اختیار تازه و قدرت بیشتر به دولت کابل برای مذاکره می‌شود.

گفت‌وگوهای صلح باید نگرانی‌های زنان افغان و نوجوانیها ترقی‌خواه و آینده‌نگر این کشور را مدنظر داشته باشد. چنین نگرانی‌هایی اغلب با این پیش‌فرض که تنها متعلق به نخبگان شهری است، رد می‌شود، اما این مفهوم منسوخ شده است. نتایج غیررسمی انتخابات پارلمانی ماه گذشته نشان می‌دهد که ما جوان‌ترین پارلمان تاریخ خود را، با اعضای جدید که از سابقه‌ی اجتماعی، قومی و سیاسی متفاوت برخوردارند، خواهیم داشت.

این کشور تغییر کرده است؛ افغانستانِ امروز کشور تغییریافته است. مردان و زنان جوان افغان که دیگر دست‌خوش نظام تحت سلطه‌ی سیاست‌مداران و جنگ‌سالاران قدیمی نیستند، به هم متصل، متعهد و نیروی صلح‌آمیزی هستند که می‌توانند تغییرات بیشتری را برای بهترشدن به میان آورند. این گروه‌ها به توافق سیاسی که شتاب‌زده و بدون درنظرگرفتن تحولات اجتماعی و سیاسی عظیم افغانستان به وجود آمده باشد، راضی نخواهند شد. صلح به صبر و حوصله، رشادت و شجاعت و عزم و اراده نیاز دارد. امریکایی‌ها و افغان‌ها نشان ‌داده‌اند که به خوبی توانایی آن را دارند.

درباره : برای جوانان

پس از پایان نشست ژنو در مورد افغانستان و ارائه طرح صلح حکومت برای صلح با گروه پیکارجوی طالب، این گروه  با انتشار یک اعلامیه، درخواست‌های محمد اشرف غنی برای صلح را “بالاتر از صلاحیت” او خوانده و یک‌بار دیگر تاکید کرده اند که حاضر به مذاکره با حکومت افغانستان نیستند.

 

در یک اعلامیه پیکارجویان طالب  آمده که آمریکا، به عنوان نیروی تصمیم‌گیرنده در امور افغانستان، طرف اصلی مذاکرات آن‌ها است.

ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی پیکارجویان طالب در این اعلامیه تصریح کرده که  این گروه مذاکرات با جهت بی‌اختیار و تحمیل‌شدۀ بیگانگان را ضیاع وقت می‌داند، زیرا جهت‌های بی‌اختیار توانایی تصمیم‌گیری را ندارند.

وی مدعی شده که حکومت کابل از سوی آمریکایی‌ها به وجود آمده و بر ملت افغانستان تحمیل شده و نمی‌تواند از مردم نمایندگی نماید.

 

بیشتر بخوانید:

پیکارجویان طالب: با حکومت افغانستان مذاکره نمی کنیم

پیکارجویان طالب: با حکومت افغانستان مذاکره نمی کنیم

 

https://telegram.me/CHEKADTV

درباره : برای جوانان
صفحات سایت